کبریت لای استخوان چرخید

خط به خط اعتراف آمد از ما

روی آسمان سیاه شد

بارید از پشت میله ها

با رعد در بی برقی اتاق

و ناخن که از پا می جهید

کشیده ای در کف بی انتها

و جای سینما در ادرار خون کم بود

و مرگ از گردن مان آویزان

روی طناب سفید شد

کبریت لای استخوان چرخید

مردی به سرش زده بود دیوار

و از بس کشیده بود در سالن

دست از پا درازتر

و پاییز از انحنای بازو در می رفت

کسی در حیاط می ریخت

و دمپایی تاول می زد

بر گرده هامان شوالیه ها بود

خدا دزدکی ما را نگاه می کرد

و بوی شاش محیط را دور می زد

و در رگ هایمان گلوله می رویید

قنوت در رقص ما کافر شده بود

و ناز زندان از پیش شان زنا

به ما که می رسید

نبض هایتان را بزنید